Vjeruje se da su gomionički monasi bili prinuđeni da, usled nemira i odmazdi izazvanih austrijsko-turskim ratom, izbjegnu čak u manastir Hodoš (u Banatu) i tamo sklone manastirske dragocjenosti. Koje godine se to desilo i da li je manastir u poslednjoj deceniji 17. i prvoj deceniji 18. vijeka potpuno zapustio nije moguće precizno utvrditi. Iz zabilješke načinjene 1714. godine u jednom rukopisu saznajemo da se do te godine gomioničko bratstvo vratilo iz izbjeglištva u svoj manastir.  
1111
 
 
Od 1714. godine pa do pred kraj četvrte decenije 18. vijeka u Gomionici je, izgleda, tekao redovan manastirski život. Novi rat 1737. godine je primorao kaluđere da, predvođeni igumanom Pahomijem Kneževićem, ponovo napuste Gomionicu i, noseći vrijednosti iz manastirske riznice, potraže privremeno utočište u mirnijim krajevima na sjeveru. Dobili su 1738. godine dozvolu da se nasele u zapustjeli manastir Pakru, ali im tada to nisu dopustili vlasnici ovog slavonskog manastira.
  
а
 
  Tek 1743. godine gomionički monasi su dobili Pakru i njeno imanje u trajan posjed, nakon pet godina lutanja i izbjeglištva. Manastir Gomionica je, kasnije, stradao u drugom svjetskom ratu. Igumana Serafima Štrkića su ubile ustaše. U decembru iste godine Nijemci su bombardovali manastir, oštetivši teško sprat konaka i manastirsku školu. Na crkvi su tom prilikom naprsli svodovi i lukovi u tjemenima. Poslije rata Gomionica je pretvorena u ženski manastir.  
11
 
GOMIONICA, 2010.